میروم یک روز خاطر جمع باش ؛ گرچه بعضی وقت ها امروز و فردا می کنم

عمريه ساكت و غمگين توي تنهايي نشستم
بغض سرد و بي صدامو تو چشاي تو شكستم
طعم تلخ گريه ها مو كسي اينجا نميدونه
چه غريبه توي دنيا لحظه هاي عاشقونه
به هواي چشم خيسم ديگه ابري نمي باره
تو شباي خالي من نميخنده يه ستاره
جاده از تو گذشتن پيش رومه تا هميشه
تو نموندي تا ببيني آخر قصه چي ميشد
سايه اي خسته تر از شب و تو با پاي پياده
آخر قصه همينه من و تنهايي و جاده                   نیلوفر لاری پور

سلام بر تک تک ستاره های آسمون رویام

هرطلوعی یه غروبی داره ، هر آغازی یه پایانی و هر اومدنی یه رفتنی.

روز اول تولد آسمون رویا اصلا" فک نمی کردم خداحافظی تو دنیای مجازی هم تلخ باشه

 ولی خوب چاره ای جز این ندارم.

دوستی مثل ایستادن رو سیمان خیسه هر چی بیشتر بمونی رفتنت سخت تر میشه.

حالا دیگه وقتشه تشکر کنم از همه اونایی که:
اونایی که تو تمام این مدت با ما بودن
اونایی که بودن و بی خبر رفتن
اونایی که اومدن و رفتن
اونایی که رفتن و برگشتن
اونایی که از دست ما ناراحت شدن و رفتن
اونایی که از وقتی که خاله شدن دیگه کم سر میزنن
و اونایی که تازه اومده بودن
 امیدوارم کسی از قلم نیفتاده باشه.
          

و یه تشکر ویژه از آیدا بخاطر همکاری صمیمانش.(اکثرپستایی که خوندین کار آیدا بود)

خوب دیگه بد ُ خوبش به شما ما که رسیدیم ته خط.

زندگی دفتری از خاطره هاست...یک نفر در دل شب، یک نفر در دل خاک...یک نفر همدم خوشبختی هاست، یک نفر همسفر سختی هاست، چشم تا باز کنیم ، عمرمان میگذرد...ما همه همسفریم...

من هم سلام میگم به همه ی دوستای خوبم تو این وبلاگ. دیر اومدم ، ولی دوستای خیلی خوب زیادی پیدا کردم که هر کدوم یه دنیا مهربونی بودن. مخصوصا بعضی ها که هیچ وقت تنهامون نذاشتن و خودشون میدونن. پس همونایی که می دونید ...دوستون داریم.

برامون دعا کنید که ما هم دعاتون می کنیم و فراموشمون نکنید که فراموشتون نمی کنیم.

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست

حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای شکستن نمی کند

تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم نا تمام ماند

نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم

بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست

و آخرش هم یه چیز کوچولو به رضا ی عزیز بگم ( از همه معذرت می خوام)

رضای عزیز و مهربون شاید آینده دور تر اون چیزیه که ما فکرش رو میکنیم. همیشه مهربون بمونی و موفق .

این شعر هم تقدیم به همه ی دوستای خوبمون. از طرف رضا و آیدا.       

اگر روزی دلم گرفت

یادم باشد که خدا با من است

یادم باشد که فرشتگان برایم دعا می کنند

یادم باشد که ستاره ها شب را برایم روشن 

                                       روشن خواهند کرد

یادم باشد که قاصدکی در راه است

                که بهار نزدیک است

              که فردا منتظرم می ماند

یادم باشد که من راه رفتن و دویدن می دانم

                 و جاده قدمهای مرا خواهد شمرد

اگر روزی دلم گرفت یادم باشد

              که خدای من همین نزدیکی هاست

سکوت می کنیم... به اندازه همه حرفهايمان. قربون همتون :  Rezaو آیــدا

بالاخره کدوم یکی کارگر پمپ بنزین می شد؟!

توماس هیلر ، مدیر اجرایی شرکت بیمه آریزونا و همسرش در بزرگراهی در حال رانندگی بودند که توماس هیلر متوجه شد که بنزین اتومبیلش کم است. به خروجی بعدی پیچید و از بزرگراه خارج شد.او از تنها مسئول این پمپ بنزین خواست باک ماشینش را پر کند. سپس برای رفع خستگی پاهایش ،به قدم زدن در اطراف پمپ بنزین پرداخت.

توماس هنگامی که به سوی اتومبیل خود بازمیگشت ، دید متصدی پمپ بنزین و همسرش به گرمی باهم گفتگو میکنند،اما وقتی که آنها متوجه او شدند ،به گفت و شنود خود خاتمه دادند.

پس از خروج از پمپ بنزین ، توماس از زنش پرسید که آیا آن مرد را می شناسد؟ همسرش بی درنگ اظهار داشت که می شناسد. او اضافه کرد که آنها در دوران تحصیل به یک دبیرستان می رفتند و به مدت یک سال با هم نامزد بودند.

توماس با لحنی آکنده از غرور گفت: « هی خانم ، شانس آوردی که سر و کله ی من پیدا شد. اگر با اون ازدواج می کردی ، الان به جای زن مدیر کل ، همسر یک کارگر پمپ بنزین بودی.»

زنش پاسخ داد: « عزیزم، اگر من با اون ازدواج کرده بودم ، الان اون مدیر کل بود و تو کارگر پمپ بنزین !»

آلبوم (۱)...

کمی تلاش کنید

          و بعد پرواز کنید

مردی یک پیله ی کرم ابریشم پیدا کرد و با خود به خانه برد. یک روز پیله کمی باز شد. مرد ساعتها نشست و پروانه را تماشا کرد. پروانه خیلی تلاش می کرد تا بدن خود را از شکاف ایجاد شده ، خارج کند. بعد از مدتی پروانه دست از تلاش خود کشید و حرکتی نکرد. به نظر می رسید که او تمام تلاش خود را کرده است ودیگر قادر به ادامه ی کار نیست.

مرد تصمیم گرفت به پروانه کمک کند. او با یک قیچی پیله را باز کرد و پروانه به راحتی از آن بیرون آمد. اما بدن پروانه متورم بود و بالهایش چروکیده و کوچک بودند. مرد مدتی به پروانه نگاه کرد و انتظار داشت هر لحظه بالهایش بزرگ شوند و او پرواز کند. اما هیچ یک از این اتفاقها نیوفتاد. در واقع پروانه تا آخر عمرش می خزید و بدن متورم و بالهای چروکیده اش را به این طرف آن طرف می کشیدو  هیچ وقت نتوانست پرواز کند .

مرد با نیت خیر آن کار را انجام داده بود و نمی دانست چرا عاقبت آن چنین شد. پیله ی کرم ابریشم محکم بود و سعی و تلاش پروانه برای خروج از آن شکاف باریک قانون طبیعت بود، برای آنکه آب اضافی از بدن پروانه خارج شود و او موفق به رهایی از پیله گردد.

*  *  *

« تلاش کردن همیشه برای زندگی ما مفید و لازم است. اگر قرار بود بدون هیچ مانع و مشکلی زندگی را سپری کنیم ، ناتوان می شدیم و آنچنان که باید قوی نمی شدیم و هرگز قادر به پرواز نبودیم. »

خواب بودم. خواب عجیبی بود.

کنار دریا، روی شنهای ساحل ایستاده بودم. همه چیز خوب بود. ساکت و پر از آرامش...

اما این آرامش عمر درازی نداشت.

 ناگهان زمین زیر پاهایم لرزید. آسمان پر شد از ابرهای سیاه . طوفان شدیدی شروع شد. موجها هر بار شدید تر و محکم تر به ساحل می کوبیدند. رعد و برق آسمان و زمین را روشن می کرد . این تغییر یکباره ترس را در دلم زنده کرد.

به آسمان نگاه کردم. هر برقی که در آسمان می زد ، دوره ای از زندگی آینده ام را به من نشان می داد. زندگی پر از درد. انتظار این همه سختی را در خواب هم نداشتم. آسمان آینه ای شده بود از آنچه در انتظار من بود.

جلو می رفتم و مراحل زندگی ام را با هر برق میدیدم. هر چند قدم یکبار برمیگشتم و به پشت سرم نگاه میکردم. همیشه دو رد پا پشت سرم میدیدم. رد پای خودم و رد پای خدا...خدای بزرگی که میدانستم هیچ وقت تنهایم نمیگذارد. . .

همین طور پیش میرفتم تا اینکه طوفان شدیدتر شد. اینجا بود که در آسمان ، سخت ترین دوره ی زندگی ام را دیدم. آنقدر دلگیر بودم که گریه امانم را بریده بود.پاهایم سست شد . پشت سرم را نگاه کردم. اما...فقط یک رد پا بود.

احساس تنهایی و حشت و غم تمام وجودم را گرفت. نا امیدانه روی زمین نشستم. چشمهایم را به آسمان دوختم و گفتم:« خدایا ، تو که همیشه همراه من بودی، چرا ... چرا ...چرا مرا تنها گذاشتی؟ آن هم  وقتی که سخت ترین مرحله ی زندگی ام را می گذراندم.تو که همیشه می گفتی در سختی ها به بندگانت کمک می کنی. اما چرا...»

همه جا آرام شد. صدایی مرا به خودم آورد : «ای بنده من ، من هیچگاه تو را تنها نگذاشتم. آن رد پا که دیدی ، رد پای من بود. در آن لحظه من تو را در آغوش گرفته بودم .»

************************************************

روز مادر یعنی بهانه بوسیدن دستهایی که عمری به پای بالیدن تو چروک شد...

 روز مادر یعنی بهانه در آغوش کشیدن زنی که نوازشگر همه سالهای دلتنگی تو بود...

روز مادر یعنی به تعداد آرامش همه خوابهای کودکانه تو ، بیداری...

روز مادر یعنی باز هم بهانه مادر گرفتن...

روز مادر  بر همه ی فرشته های زمینی مبارک...

(یه کم زوده ولی...روز مادر مبارک)

Save As... کنین بعدا" بخونین.

                     تقاص معرفت نوشته رامین مولوی

آقا مستقيم .... تاكسي با ترمزي كه از هر راننده تاكسي و مسافركشي در تهران انتظار ميرود ايستاد ... آقايون كجا تشريف ميبريد ؟؟؟

يكي از 3 پسر جوان جواب داد تا ميدان ونك مزاحم شما ميشويم . راننده از طرز برخورد پسرها خوشش آمده بود . پس گفت : بفرماييد بالا . دربست ميخواهيد ؟ ... پسرها نگاهي بهم كردند و گفتند : نه ، اگر خواستيد مسافر هم سوار كنيد . پسر ها سوار شدند و از زماني كه بدنهايشان بر روي صندلي آرام گرفت ، سر به سر هم گذاشتند و شوخي كردند . راننده از اين نشاط جوانها مشعوف بود و بر عكس هميشه با احتياط رانندگي ميكرد تا اين شادي تا مدتي در تاكسيش حكمفرما باشد . به ياد روزهايي افتاد كه با دوستانش به سينما ميرفت و به قول خودش زندگي ميكرد .

قصد نداشت مسافري را سوار كند ، اما ناگهان دختري وسط خيابان آمد و ...

قدرت انديشه 

پيرمردي تنها در مينه سوتا زندگي مي کرد . او مي خواست مزرعه سيب زميني اش راشخم بزند اما اين کار خيلي سختي بود .

تنها پسرش که مي توانست به او کمک کند در زندان بود .

پيرمرد نامه اي براي پسرش نوشت و وضعيت را براي او توضيح داد : 

پسرعزيزم من حال خوشي ندارم چون امسال نخواهم توانست سيب زميني بکارم .

من نمي خواهم اين مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت هميشه زمان کاشت محصول را دوست داشت. من براي کار مزرعه خيلي پير شده ام. اگر تو اينجا بودي تمام مشکلات من حل مي شد.

من مي دانم که اگر تو اينجا بودي مزرعه را براي من شخم مي زدي .

دوستدار تو پدر

پيرمرد اين تلگراف را دريافت کرد :

پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام .

4 صبح فردا 12 نفر از مأموران FBI و افسران پليس محلي ديده شدند , و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اينکه اسلحه اي پيدا کنند .

پيرمرد بهت زده نامه ديگري به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقي افتاده و مي خواهد چه کند ؟

پسرش پاسخ داد : پدر برو و سيب زميني هايت را بکار، اين بهترين کاري بود که از اينجا مي توانستم برايت انجام بدهم .

نتيجه اخلاقي :

هيچ مانعي در دنيا وجود ندارد . اگر شما از اعماق قلبتان تصميم به انجام کاري بگيريد مي توانيد آن را انجام بدهيد .

مانع ذهن است . نه اينکه شما يا يک فرد، کجا هستيد .

چــشـــمــان پــــــــــــــــــدر

داستانی که می خوانید مربوط به پسر بچه ای است که عاشق فوتبال بود.در تمام تمرینات ، سنگ تمام می گذاشت،اما از آنجایی که از همه ی بچه های تیم کوچکتر و لاغر تر بود ، تلاشش به جایی نمیرسید. در تمام بازی ها ورزشکار امیدوار ما ، روی نیمکت کنار زمین مینشست ، اما اصلا پیش نمی آمد که در مسابقه ای بازی کند.

این پسر بچه با پدرش تنها زندگی میکرد . آنها همدیگر را خیلی دوست داشتند و رابطه ی ویژه ای بین آنها بر قرار بود. گرچه پسر بچه همیشه هنگام بازی روی نیمکت مینشست ، اما پدرش  همیشه در بین تماشاگران بود و به تشویق او می پرداخت.

پسر عاشق فوتبال بود و تصمیم داشت آنرا ادامه بدهد. او در تمامی تمرینات ، حد اکثر تلاشش را می کرد، به این امید که وقتی بزرگتر شد ، بتواند در مسابقات شرکت کند. در مدت چهار سال دبیرستان ، او در تمام تمرینات شرکت می کرد ولی همچنان یک نیمکت نشین باقی ماند. پدر وفادارش همیشه میان تماشاچیان بود و همواره او را تشویق میکرد.

پس از ورود به کالج ، پسر جوان باز هم تصمیم داشت که فوتبال را ادامه دهد و مربی با تصمیم او موافقت کرد ، چرا که او همیشه با تمام وجود تمرین میکرد و علاوه بر آن به سایر بازیکنان هم روحیه می داد .

روزی از روزهای آخر سال ، مسابقات فصلی فوتبال بود. زمانی که پسر به محل تمرین قبل از مسابقه می رفت ، مربی با یک تلگراف  نزدیک او آمد. پسر جوان تلگراف را خواند و سکوت کرد. او در حالی که سعی می کرد آرام باشد ، اشکهایش را پاک کرد وزیر لب گفت: «پدرم امروز صبح فوت کرد ، اشکالی ندارد امروز در تمرینات شرکت نکنم؟ »

مربی دستهایش را با مهربانی روی شانه های او گذاشت و گفت: « پسرم ، این هفته را استراحت کن ، حتی لازم نیست برای آخرین بازی روز شنبه هم بیایی»

روز شنبه فرا رسید.پسر جوان به آرامی وارد رتختکن شد و وسایلش را کنار گذاشت. مربی و بازیکنان از دیدن دوست وفادارشان شگفت زده شدند. پسر جوان به مربی گفت : «لطفا اجازه دهید من امروز بازی کنم. فقط همین امروز.»

مربی وانمود میکرد که حرفهای او را نشنیده است. امکان نداشت او بگذارد ضعیف ترین بازیکن تیمش در مهمترین مسابقه شرکت کند.اما پسر جوان شدیدا اصرار می کرد . مربی در نهایت دلش به حال او سوخت و گفت: «باشد، تو می توانی بازی کنی.»

مربی و بازیکنان و تماشاچیان نمی توانستند آنچه را که میبینند باور کنند. این پسر که هرگز پیش از آن در مسابقه ای بازی نکرده بود ، تمام حرکاتش حرفه ای بود. تیم مقابل به هیچ ترتیبی نمی توانست او را متوقف سازد. او می دوید ، پاس میداد و به خوبی دفاع می کرد.در دقایق پایانی بازی ، او پاسی داد که منجر به برد تیم شد...

بازیکان او را بالای دستهایشان بردند و تماشاچیان به تشویق او پرداختند. آخر کار وقتی تماشاچیان استادیوم را ترک کردند ، مربی دید که پسر جوان تنها در گوشه ای نشسته است.

مربی گفت:« پسرم ! من نمی توانم باور کنم. تو فوق العاده بودی.چطور به این خوبی بازی کردی؟»

پسر در حالی که اشک چشمانش را پر کرده بود پاسخ داد:« میدانید که پدرم فوت کرده است. آیا میدانستید که او نابینا بود؟ »

سپس لبخند کمرنگی بر لبانش نشست و گفت : « پدرم در تمام مسابقات به عنوان تماشاچی شرکت می کرد.اما امروز اولین باری بود که او می توانست به راستی مسابقه را ببیند و من خواستم به او نشان دهم که می توانم بازی کنم . »

********************************************************

من پری کوچک غمگینی را می شناسم

که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نیلبک چوبی مینوازد آرام آرام

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد

و سحر گاه با یک بوسه به دنیا خواهد آمد...

8 خرداد ماه سالروز یه روز خیلی قشنگه. همون روزی که یه ستاره ی کوچولو اون بالا تو آسمون به دنیا اومد این پایین روی زمین...

***رضــــــــا جــــــــون تـــــــولدت خـــــــــیلی مبارکه***

آسمون زندگیت همیشه پر از ستاره باشه.با آرزوی بهترین ها برای تو.

همه مداد رنگی ها مشغول بودند... بجز مداد سفید... هیچ کس به او کار  نمی داد

همه می گفتند: « تو به هیچ دردی نمی خوری »... یک شب که مداد رنگی ها توی سیاهی کاغذ

گم شده بودند.. مـــداد سفید تا صبح کار کرد... ماه کشید ...  ستاره کشید ...

و آنقدر ستاره کشید که کوچک و کوچک و کوچک تر شد.

 صبح توی جعبه مداد رنگی جای خالی او با هیچ رنگی پر نشد

شــــریــکـــــــــــ ــ ـ ـ ..

در یک شب سرد زمستانی یک زوج سالمند وارد رستوران بزرگی شدند. آنها در میان زوجهای جوانی که در آنجا حضور داشتند بسیار جلب توجه می کردند.

بسیاری از آنان، زوج سالخورده را تحسین می کردند و به راحتی می شد فکرشان را از نگاهشان خواند:

«نگاه کنید، این دو نفر عمری است که در کنار یکدیگر زندگی می کنند و چقدر در کنار هم خوشبختند .»

پیرمرد برای سفارش غذا به طرف صندوق رفت. غذا سفارش داد ، پولش را پرداخت و غذا آماده شد. با سینی به طرف میزی که همسرش پشت آن نشسته بود رفت و رو به رویش نشست.

یک ساندویچ همبرگر ، یک بشقاب سیب زمینی خلال شده و یک نوشابه در سینی بود.

پیرمرد همبرگر را از لای کاغذ در آورد و آن را با دقت به دو تکه ی مساوی تقسیم کرد.

سپس سیب زمینی ها را به دقت شمرد و تقسیم کرد.

پیرمرد کمی نوشابه خورد و همسرش نیز از همان لیوان کمی نوشید. همین که پیرمرد به ساندویچ خود گاز می زد مشتریان دیگر با ناراحتی به آنها نگاه می کردند و این بار به این فــکر می کردند که آن زوج پیــر احتمالا آن قدر فقیــر هستند که نمی توانند دو ساندویچ سفــارش بدهند.

پیرمرد شروع کرد به خوردن سیب زمینی هایش. مرد جوانی از جای خو بر خاست و به طرف میز زوج پیر آمد و به پیر مرد پیشنهاد کرد تا برایشان یک ساندویچ و نوشابه بگیرد. اما پیر مرد قبول نکرد و گفت : « همه چیز رو به راه است ، ما عادت داریم در همه چیز شریک باشیم . »

مردم کم کم متوجه شدند در تمام مدتی که پیرمرد غذایش را می خورد، پیرزن او را نگاه می کند و لب به غذایش نمی زند.

بار دیگر همان جوان به طرف میز رفت و از آنها خواهش کرد که اجازه بدهند یک ساندویچ دیگر برایشان سفارش بدهد و این دفعه پیر زن توضیح داد: « ما عادت داریم در همه چیز با هم شریک باشیم.»

همین که پیرمرد غذایش را تمام کرد ، مرد جوان طاقت نیاورد و باز به طرف میز آن دو آمد و گفت: «می توانم سوالی از شما بپرسم خانم؟»

پیرزن جواب داد: «بفرمایید.»

- چرا شما چیزی نمی خورید ؟ شما که گفتید در همه چیز با هم شریک هستید . منتظر چی هستید؟ »

پیرزن جواب داد: « منتظر دندانهــــــا !»

آیا خدا شیطان را خلق کرد؟

آیا شیطان وجود دارد؟ آیا خدا شیطان را خلق کرد؟آیا شیطان وجود دارد؟ آیا خدا شیطان را خلق کرد؟!
استاد دانشگاه با این سوال ها شاگردانش را به چالش ذهنی کشاند...
آیا خدا هر چیزی که وجود دارد را خلق کرد؟
شاگردی با قاطعیت پاسخ داد: "بله او خلق کرد"
استاد پرسید: "آیا خدا همه چیز را خلق کرد؟"
شاگرد پاسخ داد: "بله, آقا"
استاد گفت: "اگر خدا همه چیز را خلق کرد, پس او شیطان را نیز خلق کرد. چون شیطان نیز وجود دارد و مطابق قانون که کردار ما نمایانگر ماست , خدا نیز شیطان است"
شاگرد آرام نشست و پاسخی نداد. استاد با رضایت از خودش خیال کرد بار دیگر توانست ثابت کند که عقیده به مذهب افسانه و خرافه ای بیش نیست.
شاگرد دیگری دستش را بلند کرد و گفت: "استاد میتوانم از شما سوالی بپرسم؟"
استاد پاسخ داد: "البته"
شاگرد ایستاد و پرسید: "استاد, سرما وجود دارد؟"
استاد پاسخ داد: "این چه سوالی است البته که وجود دارد. آیا تا کنون حسش نکرده ای؟ "
شاگردان به سوال مرد جوان خندیدند.
مرد جوان گفت: "در واقع آقا, سرما وجود ندارد. مطابق قانون فیزیک چیزی که ما از آن به سرما یاد می کنیم در حقیقت نبودن گرماست. هر موجود یا شی را میتوان مطالعه و آزمایش کرد وقتیکه انرژی داشته باشد یا آنرا انتقال دهد. و گرما چیزی است که باعث میشود بدن یا هر شی انرژی را انتقال دهد یا آنرا دارا باشد. صفر مطلق (460- F) نبود کامل گرماست. تمام مواد در این درجه بدون حیات و بازده میشوند. سرما وجود ندارد. این کلمه را بشر برای اینکه از نبودن گرما توصیفی داشته باشد خلق کرد."

شاگرد ادامه داد: "استاد تاریکی وجود دارد؟"
استاد پاسخ داد: "البته که وجود دارد"

شاگرد گفت: "دوباره اشتباه کردید آقا! تاریکی هم وجود ندارد. تاریکی در حقیقت نبودن نور است. نور چیزی است که میتوان آنرا مطالعه و آزمایش کرد. اما تاریکی را نمیتوان. در واقع با استفاده از قانون نیوتن میتوان نور را به رنگهای مختلف شکست و طول موج هر رنگ را جداگانه مطالعه کرد. اما شما نمی توانید تاریکی را اندازه بگیرید. یک پرتو بسیار کوچک نور دنیایی از تاریکی را می شکند و آنرا روشن می سازد. شما چطور می توانید تعیین کنید که یک فضای به خصوص چه میزان تاریکی دارد؟ تنها کاری که می کنید این است که میزان وجود نور را در آن فضا اندازه بگیرید. درست است؟ تاریکی واژه ای است که بشر برای توصیف زمانی که نور وجود ندارد بکار ببرد."

در آخر مرد جوان از استاد پرسید: "آقا, شیطان وجود دارد؟"
استاد زیاد مطمئن نبود. پاسخ داد: "البته همانطور که قبلا هم گفتم. ما او را هر روز می بینیم. او هر روز در مثال هایی از رفتارهای غیر انسانی بشر به همنوع خود دیده میشود. او در جنایتها و خشونت های بی شماری که در سراسر دنیا اتفاق می افتد وجود دارد. اینها نمایانگر هیچ چیزی به جز شیطان نیست."

و آن شاگرد پاسخ داد: " شیطان وجود ندارد آقا. یا حداقل در نوع خود وجود ندارد. شیطان را به سادگی میتوان نبود خدا دانست. درست مثل تاریکی و سرما. کلمه ای که بشر خلق کرد تا توصیفی از نبود خدا داشته باشد. خدا شیطان را خلق نکرد. شیطان نتیجه آن چیزی است که وقتی بشر عشق به خدا را در قلب خودش حاضر نبیند. مثل سرما که وقتی اثری از گرما نیست خود به خود می آید و تاریکی که در نبود نور می آید.

نام آن مرد جوان: آلبرت انیشتن!!!        

من می خوام پنجره ها رو به خورشید وا بشه

شب دلتنگی از این خونه بره تو بمونی

من می خوام روزای من روز آفتابی بشه

 شب خاکستری مهتابی بشه تو بمونی

تو بمونی

تو که دستات داره بوی مهربونی...

                                                             مهستی

                                                        شنل قرمزی گفت : مامی امروز نميتونم .

        فال > از اول تا پانزدهم ارديبهشت بر شما چه خواهد گذشت